Format Blu-ray to projekt, który powstał od podstaw. Z kolei format AOD - Advanced Optical Disc firm NEC/Toshiba, znany obecnie pod nazwą HD-DVD, jest modyfikacją współczesnego formatu DVD. Warstwa z zapisem w tym nośniku znajduje się na tej samej głębokości, co w przypadku DVD, lecz do jej odczytania wykorzystuje się niebieski laser o krótkich falach, co umożliwia zwiększenie gęstości zapisu. Na jednej warstwie HD-DVD przechowywać można 15 GB danych, w przeciwieństwie do 4,7 GB na płytach DVD.

Podstawową zaletą formatu HD-DVD jest fakt, iż ma on wiele wspólnego z DVD, a to z kolei oznacza, że dostosowanie linii produkcyjnych będzie dla producentów o wiele tańsze niż w przypadku kompletnie nowej technologii. Nośnik Blu-ray będzie wymagał od producentów zakupu zupełnie nowego sprzętu.

HD-DVD wykorzystuje także wszystkie struktury danych (ramki, sektory, bloki ECC), algorytmy korekcji błędu i schematy modulacji zawarte w standardzie DVD. Jedyną różnicą jest fakt, że pojedynczy blok ECC nośnika HD-DVD odpowiada dwóm powiązanym blokom ECC na DVD, co pozwala na zwiększenie stopnia korekcji danych w wiązce.

W kwietniu 2005 roku ogłoszono, że format HD-DVD będzie wykorzystywać system Advanced Access Content System (AACS), czyli zaawansowaną wersję systemu CSS, który tak wspaniale spisywał się na DVD. License Administrator to konsorcjum takich firm, jak Intel, IBM, Matsushita Electric Industrial, Microsoft, Toshiba i (o dziwo) Sony. Także Warner Brothers oraz zwolennik technologii Blu-ray, firma Walt Disney Co., są członkami konsorcjum.

Dan Ramer z DVD File, opisał niepokojący raport niezależnej grupy Independent Security Evaluators (ISE). Grupa ISE przyglądnęła się systemowi AACS i drugiej formie zabezpieczeń o nazwie Self Protecting Digital Content (SPDC), której wykorzystanie oprócz AACS zaleca ta grupa.

Po wyprodukowaniu urządzenie odtwarzające jest standardowo wyposażono w zestaw 128-bitowych kluczy Device Keys AACS. Zestaw kluczy może być unikalny, lub wspólny dla wielu urządzeń. Media Key Block (MKB) to zestaw kluczy stworzonych przez organizację AACS i umożliwiający urządzeniom odblokowywanie dostępu do treści i jej odtwarzanie. Jeżeli dany zestaw kluczy zostanie uszkodzony, to można będzie stworzyć nowy zestaw MKB, który unieważni poprzedni zestaw i uniemożliwi odtwarzanie treści przy jego pomocy.

Dla wielu ta technologia brzmi jak idea szaleńca, gdyż w momencie złamania zestawu kluczy wykorzystywanych przez wasz odtwarzacz, wasz napędu do momentu aktualizacji pamięci ROM/firmware'u jest równie użyteczny, co próg do drzwi. Standard AACS przewiduje możliwość wykorzystania dostępu do sieci, co oznacza, że możliwe będzie zdalne zarządzenia dostępem do treści (CRM) Tak, być może do korzystania z tego formatu będzie konieczne posiadanie dostępu do sieci.

Zabezpieczenie SPDC posiada mechanizm umożliwiający zablokowanie odtwarzania wszystkich filmów DVD, w dodatku, ponieważ odtwarzacze DVD posiadają funkcję nagrywania, umożliwia on tworzenie treści, które potem będzie można namierzyć. Jeżeli jakiś film zostanie skopiowany przy użyciu odtwarzacza, który właśnie kupiliście, to wasz napęd będzie bezużyteczny. Jeszcze bardziej orwellowski jest fakt, że odtwarzacze przy każdej nowej płycie będą otrzymywać nowe informację o spiraconych nośnikach i wykorzystanych do tego napędach. Zatem każdy nowy nośnik działa jak wykrywacz uszkodzonych poprzedników. Informacja jest przechowywana jest w niedostępnej dla użytkownika pamięci RAM, i może zmodyfikować firmware odtwarzaczy.

Biorąc pod uwagę fakt, że zaistnienie formatu DiVX było jednym z większych wrogów DVD, ten sam czynnik może zrazić wielu użytkowników do HD-DVD. Jeszcze nie słyszałem ocen metody AES nośnika Blu-ray, ale może to być cisza przed burzą, jeżeli chodzi o różnice między tymi dwoma formatami.